Odsunąłem się, oszołomiony.
"Nigdy nie miałeś tatuażu," wyszeptałem. "Wiedziałabym."
Nie brakuje czegoś takiego u kogoś, z kim spałeś przez czterdzieści dwa lata. Ale Thomas zawsze trzymał włosy dłuższe. Teraz, gdy odcięła się na pogrzeb, znak był wreszcie widoczny.
Dlaczego miałby coś takiego ukrywać?
Co mogło być tak ważne, że miał to na stałe wyryte na skórze?
Stałam tam, patrząc na niego, zastanawiając się, jaki sekret mój mąż nosił w sobie przez te wszystkie lata. Wtedy dyrektor zakładu pogrzebowego zapukał delikatnie, przypominając, że mój czas się kończy.
Jeśli teraz nie zapiszę tych liczb, znikną razem z nim na zawsze.
Wyciągnęłam więc telefon, jeszcze raz odgarnęłam mu włosy i zrobiłam zdjęcie tatuażu.
Pogrzeb minął jak we mgle. Siedziałem z moimi synami, ale ledwo słyszałem, co ktokolwiek mówił. Myśli ciągle wracały do tych liczb.
Tej nocy, sam w cichym domu, ponownie otworzyłem zdjęcie i wpisałem współrzędne do GPS-a.
Na mapie pojawiła się czerwona szpilka.
Dwadzieścia trzy minuty stąd.
Magazyn.
To nie miało sensu. Thomas był najbardziej zorganizowanym człowiekiem, jakiego znałem. Wszystko oznaczał. Mówił mi o tym, kiedy kupował nowe skarpetki. Sekrety nie były częścią jego osobowości.
