Te słowa uderzyły mnie jak nagły sla:p.
Stałem nieruchomo przy wejściu do własnego domu na plaży, torba weekendowa wciąż wisiała mi na ramieniu, wpatrując się w szwagra.
Jego twarz była pełna pogardy, a palec wskazywał na mnie, jakbym był niechcianym gościem.
Za nim widziałem jego rodziców, braci i kilku krewnych rozrzuconych po moim domu, pijących piwo z moich szklanek i zostawiających buty na białym dywanie w salonie.
Nazywam się Valeria. Mam trzydzieści dwa lata. Jestem biologiem morskim i pracuję w Veracruz, gdzie przez prawie dekadę budowałem karierę, z której jestem dumny.
Dom na plaży, w którym teraz krzyczeli na mnie z drzwi, to nie byle jaki dom.
Należy do mnie.
Kupiłem go trzy lata temu za pieniądze odłożone dzięki wieloletniej ciężkiej pracy i ostrożnym inwestycjom, jako nagrodę za wszystkie lata poświęcenia i poświęcenia.
Dom znajduje się tuż nad oceanem w Costa Esmeralda, Veracruz, około dwie godziny jazdy od miasta.
To moje sanktuarium, miejsce, do którego uciekam, gdy potrzebuję dystansu od pracy, hałasu i stresu miejskiego życia.
A jednak, sądząc po wściekłej miny mojego szwagra, można by pomyśleć, że to ja jestem tym, który wtargnął na teren.
"Przepraszam?" W końcu powiedziałem, zmuszając głos do spokojności mimo gniewu, który narastał w mojej piersi.
"Słyszałeś mnie," warknął.
Nazywa się Ricardo i jest żonaty z moją starszą siostrą Camilą od pięciu lat.
"Mamy tu rodzinne spotkanie. Nikt cię nie zaprosił."
Mrugnąłem, próbując przetrawić to, co mówi.
"Ricardo, to jest mój dom. Jestem właścicielem."
"Cóż, Camila powiedziała, że możemy to wykorzystać w ten weekend," odpowiedział, krzyżując ramiona.
"Więc jeśli nie chcesz psuć wszystkim zabawy, powinieneś odejść."
Spojrzałem poza niego, szukając siostry.
